Sinds ik weer studeer ben ik anders gaan schrijven. De dingen die ik schrijf dienen meestal ergens over te gaan. Daarvoor ga je nu eenmaal naar school. Tijdens de collges creatief schrijven ben ik min of meer verliefd geworden op het genre "kort verhaal"
De bedoeling van een kort verhaal is dat de lezer zelf mee kan denken. Bij een goed kort verhaal is het zelfs noodzakelijk om als lezer mee te denken. Alles wat in een roman voor wordt gekauwd, wordt in een kort verhaal impliciet gehouden. De lezer moet zelf naar verbanden zoeken en deze leggen.
Ik heb gemerkt dat je heel sober moet schrijven om dat te bereiken. Te veel weggeven is snel gebeurd.
Ik wil het eerste verhaal dat ik heb geschreven graag met jullie delen. Het heet TWEE en lijkt over een man en zijn viervoeter te gaan.
Ik ben benieuwd wat jullie er van vinden en welke achterliggende gedachten jullie eruit halen.
Later!!
Twee
x93Halen,x94 roept de man tegen de hond, terwijl hij het afgekloven stuk hout met een sierlijke boog in de bossen laat belanden. Zonder een spoor van twijfel springt de hond woest blaffend zijn prooi achterna. De man heeft het zijn dier bewust wat moeilijker gemaakt. Steeds als hij de stok via een uiterste krachtsinspanning tien meter vooruit het wandelpad op had geworpen, keerde de hond enkele seconden later al terug. Om zijn baasje vervolgens met smekende ogen aan te kijken. Het beest vond het spelletje duidelijk te gemakkelijk. Nu was hij tenminste even bezig, want Gem wist dat DeVito niet ongevraagd zonder tak terug zou komen. DeVito, zo heette zijn hond, vanaf het moment dat hij deze als pup uit het asiel had gehaald. Naar de acteur die het volgens Gem niet van zijn uiterlijk moet hebben. Danny DeVito is niet knap en gespierd en hij heeft geen mooie ogen. Puur op uiterlijk beoordeeld vindt Gem hem de minst aantrekkelijke acteur, maar als aangever van de knappe klerenkast Schwarzenneger excelleert hij. Dat gevoel riep zijn pup ook bij Gem op, toen hij daar met zijn verschrompelde oortjes en bevlekte kop nederig in zijn hok lag. x93Niemand wil deze,x94 had de mevrouw van het asiel nog gezegd. x93Dat komt omdat het een Dalmatixebr is, maar dat kun je niet zien, omdat door een aangeboren afwijking de zwarte vlekken veel groter zijn dan normaalx94. Toen de vrouw haar woorden uigesproken had, reageerde de hond door op te springen en een paar keer vervaarlijk te blaffen. Inmiddels was de vrouw was al uitleggend bij het volgende hok aangekomen, waar een hyperactieve tekkel als een volleerde xylofonist de spijlen van haar hok bespeelde. Dit was vooral bedoeld om de aandacht van een potentieel baasje te trekken. Het potentixeble baasje hoorde het concert van de tekkel echter niet. Gem zat op de kniexebn voor de kleine kooi en had zijn hand naar binnen gestoken. De verwachting van Gem was dat de hond er als een bezetene aan zou gaan likken, zoals de honden die hij tot nu toe gezien had, ook hadden gedaan. Het ondervoed ogende beest snuffelde wat aan de uitgestoken hand en besloot daarna geaaid te willen worden. Speels draaide de hond bij wijze van voorbeeld, zijn witte kop over de hand van de vreemde man die voor de kooi stond. Gem snapte de hint en aaide het dier tot het zich helemaal had gestrekt en op de rug had gerold. Gem streelde de buik van het dier met lange, zachte bewegingen. Op zijn liefdevolle aanraking werd met een tevreden klinkend gesnuif gereageerd. De dalmatixebrpup genoot. Ook Gem genoot. Vooral omdat dit beest niet zijn best leek te doen om meegenomen te worden. Deze hond had niet als alle anderen om het hardst geblaft en de wasbeurt die hem bij de vorige kooien ten deel viel, was uitgebleven. Deze hond had behoefte aan genegenheid en besloot die te zoeken. Niet afwachtend of hij deze keer wel mooi genoeg bevonden wordt.
Dat het leek of de hond zijn vacht binnenste buiten aanhad, was hem niet eens opgevallen.
x93Meneer van der Kerkhof, er wachten nog meer honden op u.x94 Het was
een luide stem die dit gemoedelijke tafereel verstoorde. x93Ik stond een kooi verder al op u te wachten,x94 bulderde de vrouw die zich bij binnenkomst als Dodie Smith had voorgesteld. x93Sorry,x94excuseerde Gem zichzelf voor het feit dat hij helemaal was opgegaan in de liefdevolle begroeting van de hond. Hij had geen idee hoelang de vrouw er al stond, maar aan het volume van haar stem te horen leek het niet de eerste keer dat zij hem aansprak ,x93U heeft nu met eigen ogen de lelijkheid van de hond kunnen zien en ik vertel u daarbij dat hij, want het is een reu, niet aanhankelijk is. Hij wil niet door ons worden uitgelaten. Even alleen de parkeerplaats op is voldoende en als ik of een van mijn collegax92s bij hem in de buurt komt begint hij te grommen.x94 x93Maakt niet uit, deze hond is precies wat ik zoekx94, reageerde Gem, die wel snapte dat de hond niets van het personeel moest hebben. Hij had het kleinste hok van allemaal, de enige zonder mand. Een gerafelde en stinkende deken was tot hondenbed gepromoveerd. Gem dacht dat het kwam omdat het asiel meerdere dalmatixebrs bezat, die allen wel x91geluktx92 waren. Daar betalen de mensen natuurlijk veel meer geld voor, dus die mochten aan onderhoud ook meer kosten. x93Aangezien u het dier niet lijkt te willen stel ik voor het gratis mee te nemen. Ik beloof u dan dat ik goed voor hem zal zorgenx94. x93Ik dacht het niet, de geboorte van dat beest en zijn zus hebben het asiel een slordige duit gekost, mijnheer,x94 reageerde de vrouw. x93Het begon al toen ze nog niet geboren waren. Dagon, hun moeder, liep tijdens de zwangerschap een infectie op waardoor ze medicijnen nodig had. Heel dure medicijnen. Werken deden ze niet, ze maakte de ellende alleen maar groter. Zoals u waarschijnlijk weet is een hond normaal gesproken ongeveer 62 dagen drachtig alvorens de bevalling begint. Dagon beviel al na 40 dagen. Dat komt door die vervloekte medicijnen, daar ben ik zeker van.x94
De vrouw klaagde nog verder over de kosten en over het feit dat de twee puppies veel te vroeg ter wereld waren gekomen. Iets wat extra geld, maar vooral extra tijd kostte. Dagon was immers niet sterk genoeg om haar kinderen zelf te voeden. Daar waren Dodie en haar collegax92s mooi zoet mee geweest.
x93Wat is er met zijn zusje gebeurd,x94 vroeg Gem. x93Zijn zus was tenminste prachtig,x94 vond de vrouw. Verder deelde ze Gem mee dat het jongste hondje uit het nest van twee daarom aan de burgemeester was verkocht. Het was het mooiste exemplaar dat ze in haar carrixe8re had gezien. Ze voegde er terloops aan toe dat ook de burgervader amper kon geloven dat een tweeling uit een juweeltje en een gedrocht kon bestaan. Gem kon het niet meer aanhoren. Hij wilde naar huis. Naar zijn huis. En dat van zijn hond. Hij liet de vrouw een prijs noemen en zonder goed te luisteren gaf hij haar zijn creditcard. "Ze zijn niet meer bij elkaar omdat ze niet dezelfde waarde hadden,x94 flitste er door zijn hoofd. Die gruwelijke gedachte liet hem niet meer los. Met vochtige ogen reed Gem naar huis.
x93Meneer, was dat uw hond, die daar net de bossen in stoof,x94 Gem schrok zich een ongeluk. Hij had de vrouw niet zien naderen, zo in gedachten verzonken was hij geweest. x93Ja,x94 zei Gem, x93waarom?x94 Op het moment dat hij zijn vraag stelde klonk er een hoge jankende toon vanuit de bosjes waar DeVito enkele minuten geleden ingedoken was. De zwarte aarde vloog over de bosjes heen het wandelpad op. x93Daarom dus,x94 antwoordde de vrouw.
Gem herkende de oerkreet van zijn hond meteen. Zo deed DeVito altijd als Gem zijn lievelingsspeeltje probeerde af te pakken. Een stoffen poppetje wat een honkballer van de ploeg uit Minnesota moest voorstellen. Het hoofd miste alleen, verder was het compleet. Dodie Smith van het asiel had het aan Gem meegegeven. Het zat in een verder lege doos die als opschrift bevatte x91bezittingen Charleston.x92
Ze hadden hem de naam Charleston gegeven. Gem is er zeker van dat de hond daarmee vernoemd is naar de Citroen 2CV6 Charleston.
Meteen toen Gem het onthoofde poppetje aan DeVito toonde, regeerde deze door zijn snijtanden als fileermessen naar voren te drukken. Nog voor Gem van schrik achteruit kon springen, had de hond zijn tanden als een anker in de billen van het Minnesota-poppetje geslagen.Gem trok steeds iets harder aan de voeten van het onthoofde poppetje. De hond was echter niet van plan los te laten en begon onder begeleiding van een hard gejank steviger aan het poppetje te trekken Heel even nog had Gem gedacht dat het een spelletje was. Totdat DeVito net zo oorverdovend begon te huilen zoals hij hier in de bossen van het De Loo-park aan het doen was. Toen heeft Gem, met zijn eigen veiligheid als prioriteit, losgelaten.
Toen Gem al struikelend in het midden van het bosje terecht gekomen was, zag hij dat de hond gestopt was met graven. Zijn neus en oren zaten onder het zand. Zelfs de normaal zo witte vacht had iets smerigs. DeVito zelf kon het echter niet deren. Hij kwispelde en begroette zijn baas bijna net zo vrolijk als de keer dat Gem hem mee naar huis genomen had. Naar die mooie, ruime woning met dat heerlijke eten en die zachte stemmen die nog zachter werden als ze hem iets lekkers gaven. In zijn bek had hij iets dat al net zo vies was als de hond zelf. Toen Gem het vod van zijn viervoeter wilde afpakken bleek dat een kansloze missie. Wederom drukte DeVito zijn snijtanden in aanvalspositie. Gem wachtte een verdere reactie niet af en liet los. Hij trok de hond aan diens halsband de omgeploegde struik uit en liep richting zijn auto. DeVito liep, met volle mond, achter hem aan. Eenmaal op de snelweg kreeg Gem ineens een gouden idee. Als hij DeVito zijn favoriete speeltje zou voorhouden, zou de hond zijn bek openen en het vod uit het park laten vallen. Briljant plan vond hijzelf. Dat kon niet misgaan. Het ging ook niet mis, maar heel veel tijd om het resultaat van de wisseltruc te bekijken had Gem niet. DeVito had maar heel even oog voor zijn Minnesotaspeeltje. Dankzij een gemikte sprong nestelde de hond zichzelf voorin de auto, op de bijrijderstoel. Met een wilde hap trok hij het vod uit Gems handen. Zijn eigen speeltje nu stevig met een poot beschermend, alsof het zijn kindje was.
Gem geloofde amper wat hij zag. Hij had in de korte tijd dat hij het vod in handen had gehad het grootste deel van het kwijl en de aarde weggeveegd. Een ronde vorm bungelde nu zichtbaar uit de bek van de dalmatixebr, die geluiden maakte zoals hij ze nooit eerder maakte. Gem zag dat de ronde vorm een hoofd was. Een hoofd met een petje op. De letters M.T waren niet helemaal wit meer, maar ondanks dat duidelijk te lezen. Plots dacht hij terug aan hoe DeVito tijdens hun eerste ontmoeting reageerde op Dodie Smith. Hij had al die tijd gedacht dat de hond agressief en afstandelijk reageerde tegen de medewerkers van het asiel, omdat zij DeVito slecht behandelden. Maar nu hij DeVito zo vredig met de stukken speelgoed in de autostoel zag liggen wist hij wel beter en schoot die verschrikkelijke gedachte, net als in het asiel, weer door zijn hoofd
